Website Banner





ตอนที่ ๑๘...บทเพลงภชันที่ได้ยินครั้งแรก คือบทเพลงสรรเสริญพระรัตนตรัย
และได้เห็นแสงสว่างสีรุ้งครอบคลุมทั่วบริเวณอาศรม


     พูดคุยกับนายเมอร์เฟ็ตและคุณไอริสได้เพียงชั่วครู่ก็ถึงเวลาสวดมนต์เพลงภชัน ดังนั้นนายเมอร์เฟ็ตจึงบอกคณะเราว่า "นัดพบกับคณะเราอีกครั้งหนึ่งตอนสิบโมงเช้า วันพรุ่งนี้หลังจากดารชันตอนเช้าจะดีกว่า เพราะเวลาขณะนี้เป็นเวลาสวดมนต์เพลงภชัน ซึ่งทุกคนควรจะเข้าร่วมด้วย" ขณะนั้นเสียงสวดมนต์เพลงภชันดังก้องกระหึ่มแล้ว คณะเรารีบเดินเข้าไปในสนามทรายกันอีก อันที่จริงเจ้าหน้าที่จะไม่อนุญาตให้ใครๆ เดินเข้าไปแล้ว แต่เพราะความที่คณะเราไม่มีใครทราบว่าจะโดนถูกห้าม จึงต่างเดินพรวดพราดเข้าไป เจ้าหน้าที่บอกว่าให้อภัยได้เพราะคณะเรายังใหม่ ยังไม่ค่อยทราบระเบียบอะไร รู้สึกว่าเขายิ้มอย่างเอ็นดู ถึงความกะเร้อกะรังของคณะเรา

ช่างเป็นที่น่าพิศวง จะว่าคณะเราหูเฝื่อนไปหรือก็ได้ยินกันทุกคน เพลงสวดภชันวันนั้นจะลงท้ายด้วยคำว่า 
พุทฺธํ สรณํ คจฺฉามิ ธมฺมํ สรณํ คจฺฉามิ สงฺฆํ สรณํ คจฺฉามิ ซ้ำแล้วซ้ำอีก

        ขณะที่ทุกคนกำลังสวดมนต์เพลงภชันนี้ องค์ภควันได้เดินออกมาที่หน้าตัวอาคาร เดินกลับไปกลับมาพร้อมทั้งยกมือขึ้น แสดงการให้จังหวะ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างหยุดนิ่ง เสียงของผู้คนราวห้าพันคนทั้งชายและหญิงนั่งสวดมนต์เพลงภชัน ก้องกังวาลกระหึ่มไปทั่วทั้งอาณาบริเวณอาศรม ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ทิ้งไว้แต่แสงสีหมากสุกปานประหนึ่งสีเสื้อขององค์ภควัน สีเทาของราตรีกำลังแผ่คลุมเข้ามา เวลากำลังโพล้เพล้ ช่างเป็นบรรยากาศที่ให้ความรู้สึกสงบ สบายและศักดิ์สิทธิ์อย่างบอกไม่ถูก เสียงนี้เสมือนเสียงที่ข้าพเจ้าได้ยินตอนไปก้มลงกราบในห้องประชุมใหญ่ครั้งแรกนั่นเอง ข้าพเจ้าได้เข้าสมาธิ แสงสว่างสีรุ้งซึ่งครอบคลุมอยู่ทั่วอาณาบริเวณอาศรมนั้น เป็นคลืนพริ้วราวกับผ้ายาวผืนใหญ่ยามถูกสายลมพัด ไม่ทราบว่าคลื่นนี้จะทะยอยกินอาณาเขตไปกว้างไกลสักเท่าใด ข้าพเจ้าตั้งจิตอธิษฐาน ขอให้พลังแห่งสันติสุขนี้จงแผ่กระจายไปถึงแผ่นดินไทย มาตุภูมิของเราด้วยเถิด

        เมื่อสวดมนต์เพลงภชันจบลง ทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันแล้วตรงมาที่โรงอาหาร เพื่อรับประทานอาหาร สำหรับคณะเราต่างคนต่างตื่นเต้นและฉงน ที่เพลงสวดมรคำว่า 
พุทฺธํ สรณํ คจฺฉามิ.....ราวกับว่าองค์ภควันรับทราบและต้อนรับคณะเราชาวพุทธ ผู้เดินทางตามรอยพระบาทพระศาสดา

        หลังจากรับประทานอาหารค่ำแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันกลับห้องพัก ห้องที่ข้าพเจ้าพักนี้พักรวมกันหกคน ข้าพเจ้าได้พาทุกคนสวดมนต์ทำวัตรเย็น กล่าวคำว่า 
พุทฺธํ สรณํ คจฺฉามิ ๑๐๘ ครั้ง แล้วนั่งสมาธิ บอกให้อธิษฐานจิตขอบพระคุณองค์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระวันรัตวัดป่าแก้ว สมเด็จพระสังฆราชศุข สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) พ่อฤาษี และบรรดามวลเหล่าเทพเจ้าโอปปาติกะที่ให้ความคุ้มครองและนำพาจนมาถึงขอบข่ายขององค์ภควัน และขอให้องค์ภควันจงเมตตาแก่คณะเราทั้งหมดด้วยเถิด



 ขอขอบพระคุณองค์ภควัน ศรี สัตยา ไสบาบา องค์อวตารแห่งยุค
ที่ทรงประทานแสงสว่างให้แก่พวกเรา และขอให้ทุกท่านที่ได้พบแสงสว่างนั้น
สามารถนำไปเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต เพื่อที่จะได้ก้าวสู่ชีวิตแห่งจิตวิญญาณต่อไป
ด้วยความปรารถนาดี.......คณะผู้จัดทำ
Current Pageid = 173