Website Banner





ตอนที่ ๑๒...เตรียมตัวเดินทางจากบังกาลอร์ - ปุตตปาร์ตี

      ๐๖.๐๐ น. ของวันพุธที่ ๑๖ ธันวาคม ต่างคนต่างก็กระวีกระวาดลงมาจากห้องพัก ดูทุกคนตื่นเต้นหัวเราะร่าเริงในความแปลกของตัวเอง และของซึ่งกันและกัน เช้านี้ทุกคนเป็นชาวอินเดียกันไปหมด เพราะวันนี้เป็นวันที่จะเดินทางไปถึงสถานที่อยู่ขององค์ภควัน ข้าพเจ้าได้นัดหมายให้ทุกคนแต่งตัวด้วยชุดส่าหรีที่เตรียมกันมา แต่ขณะที่กำลังลงมือจะแต่งตัวนั้นมีความรู้สึกคล้ายถูกดึงดูด ได้ยินเสียงของผู้คนมากมายกระเส่าอยู่ริมหูว่า "เป็นคนไทยมิใช่หรือ การจะเข้าไปสถานที่ขององค์ภควันครั้งแรกนี้ ขอจงแสดงสิ่งที่เป็นสัญญลักษณ์ของชาวไทยให้ประจักษ์" ข้าพเจ้านึกตอบในใจว่า จะหาอะไรดีหนอที่จะแสดงให้ทราบได้ว่าเราเป็นคนไทย เสื้อผ้าชุดไทยก็ไม่ได้นำติดตัวมาเลย นอกจากชุดผ้าไหมไทยลำลองเท่านั้นเอง จึงตัดสินใจนุ่งกระโปรงแมกซี่ผ้าไหมไทย สวมเสื้อแขนยาวและผ้าพันคอไหมไทยคลุมไหล่ ซึ่งคุณสุภาณีซื้อให้เมื่อตอนที่รออยู่ที่ห้องพักผู้โดยสารที่สนามบินดอนเมือง ซึ่งก็ปกคลุมร่างกายได้มิดชิด ดังนั้นเมื่อพรรคพวกเห็นการแต่งตัวของข้าพเจ้าจึงต่างต่อว่ากันเป็นการใหญ่ แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้แก้ตัวว่าอย่างไร เมื่อทุกคนพร้อมแล้วจึงได้พากันไปที่ห้องอาหารซึ่งทางโรงแรมได้จัดเตรียมไว้

        ที่ห้องอาหารนี้ข้าพเจ้าได้เห็นผู้ชายชาวอินเดียคนหนึ่งแต่งตัวเรียบร้อยผิวพรรณสะอาด รับประทานอาหารอยู่กับภรรยาและลูก ๒ คน เมื่อข้าพเจ้าเดินทางและสบตากัน เขายิ้มให้อย่างมีไมตรี ความรู้สึกของข้าพเจ้าชาวูบ และรู้สึกถึงความสั่นสะเทือนของคำว่า 'โอม' ห้อมล้อมตัวอยู่ชั่วครู่จึงเป็นปกติ ข้าพเจ้านึกแปลกใจตัวเองอยู่ไมวายว่า ตัวเองเป็นอะไรไปนะ นับตั้งแต่ลงจากเคร่ืองบินที่มัทราสแล้วมักจะวูบวาบ ความรู้สึกไม่ค่อยจะปกติอยู่เสมอ จะว่าเป็นไข้ก็ไม่เชิง


 ขอขอบพระคุณองค์ภควัน ศรี สัตยา ไสบาบา องค์อวตารแห่งยุค
ที่ทรงประทานแสงสว่างให้แก่พวกเรา และขอให้ทุกท่านที่ได้พบแสงสว่างนั้น
สามารถนำไปเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต เพื่อที่จะได้ก้าวสู่ชีวิตแห่งจิตวิญญาณต่อไป
ด้วยความปรารถนาดี.......คณะผู้จัดทำ
Current Pageid = 165