Website Banner





ตอนที่ ๙...โคลัมโบ-มัทราส-บังกาลอร์ (อินเดีย)

     ๐๙.๓๐ น. ของวันอังคารที่ ๑๕ ธันวาคม ที่สนามบินโคลัมโบ หลังจากตรวจเช็คของเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คุณนวลจันทร์ก็ได้แจกตั๋วที่นั่งบนเครื่องบิน ซึ่งใครจะได้ที่นั่งเบอร์อะไรก็แล้วแต่เลือกไม่ได้ เพราะเครื่องบินเที่ยวนี้จากโคลัมโบถึงมัทราสแน่นมาก ข้าพเจ้าได้ที่นั่งเบอร์ ๑๘A ข้าพเจ้านึกในใจว่าคณะเรามากัน ๑๘ คน ตัวเองได้เลขที่นั่ง ๑๘A คงจะดี พอขึ้นไปบนเครื่องบินปรากฏว่าเก้าอี้แถวที่ ๑๘ เป็นแถวหลังสุดเลยทีเดียว ดีอยู่นิดหน่อยคือเป็นที่นั่งริมหน้าต่าง ต่างคนต่างแยกย้ายกันนั่งเพราะเลขที่นั่งไม่ได้รวมกลุ่มกัน โชคดีอีกนิดหน่อยที่อาจารย์ศิริได้ที่นั่งเบอร์ ๑๘B ติดกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าพยายามมองหาคณะแต่ก็ไม่เห็นใคร อาจารย์พรก็ไม่ทราบว่าได้เลขที่นั่งเบอร์อะไร ก็เลยคิดว่า ช่างเถอะเพราะถึงอย่างไรก็อยู่ในเครื่องบินลำเดียวกัน ตอนลงก็คงจะได้พบกันเอง

        เมื่อเครื่องบินเริ่มเคลื่อนที่และเหินบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพราะความที่นั่งแถวสุดท้าย เสียงเครื่องยนต์จึงรู้สึกดังมาก พูดอะไรกันแทบไม่ได้ยิน อาจารย์ศิริก็ได้แต่หลับตาบอกว่าหูอื้อ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงเริ่มสวดมนต์ทำวัตรเช้าแต่ตามลำพัง ไม่ได้หลับตาเพราะนั่งริมหน้าต่างจึงมองชมดูวิวข้างนอกไปพลาง มองเห็นเกาะลังกาเบื้องล่างที่เพิ่งจากมาเป็นสีเขียวเข้มสวยงาม เห็นส่วนที่เป็นบ้านเมือง ทุ่งนา สวน ภูเขา มีแม่น้ำเป็นสายคดเคี้ยวไหลลงสู่ทะเล บางแห่งก็เป็นบึงทะเลสาบกว้าง ริมขอบเกาะเป็นหาดทรายสีน้ำตาลอ่อน มีฟองคลื่นสีขาวของน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มแนบติดอยู่โดยรอบเป็นเส้นตัดสวยงามอย่างบอกไม่ถูก ในวันนั้นเป็นวันที่มีทัศนวิสัยดีมาก ดังนั้นแม้จะบินขึ้นจนสูงลิบแล้วก็ยังคงมองเห็นเกาะสีเขียวอยู่ระหว่างวงล้อมของทะเลสีน้ำเงินเข้มได้อย่างชัดเจน มีบ้างบางครั้งที่มีเมฆสีขาวลอยบางๆ กั้นไว้ จึงมองเห็นเกาะลังกาแต่เพียงลางเลือนและอีกประการหนึ่งคงจะบินมาได้ไกลโขแล้ว


 ขอขอบพระคุณองค์ภควัน ศรี สัตยา ไสบาบา องค์อวตารแห่งยุค
ที่ทรงประทานแสงสว่างให้แก่พวกเรา และขอให้ทุกท่านที่ได้พบแสงสว่างนั้น
สามารถนำไปเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต เพื่อที่จะได้ก้าวสู่ชีวิตแห่งจิตวิญญาณต่อไป
ด้วยความปรารถนาดี.......คณะผู้จัดทำ
Current Pageid = 162